Bradford

 

 
Bradford Bad Girl (Bölüm 2)
 

 Matematik hocamız dersi anlatırken onu dinleyen tek kişi bendim. Herkes sohbete dalmıştı. Sıra arkadaşım Jane biriyle mesajlaşıyordu.

  Bir an bakışlarımı Zayn'e çevirdim. En arka sırada oturmuş arkadaşlarıyla sohbet ediyordu ve arada bir bana tehditkar bakışlar atıyordu.

 Zilin çalmasıyla hoca sınıftan çıktı ve Jane şaşkınlıkla bana döndü:

"Lauren..Sana inanamıyorum..Gerçekten ciddi ciddi dersi dinledin mi.."

"Evet dinledim.. Yapmamız gereken bu değil mi? Tanrım! Burası ne kadar da sorumsuz bir sınıf!" 

 Jane bana gülüyordu. Arkamızda oturan Jasper ve Mike da gülmeye başladı. Jasper:

"Lauren..Sen burayı ciddi bir okul mu sanıyorsun? Burada hiç kimse ders dinlemez..Tabi sen hariç.."

"Gülmeyi keser misiniz!" 

 Sinirlendiğimi görünce ciddi bir hal aldılar fakat hala kıkırdıyorlardı. O sırada Zayn Malik ve arkadaşları sınıftan çıkmak için sıradan kalktı. Zayn yanımdan geçerken saçımı çekti.. Onu hızla ittim:

"Hey..Ne yaptığını sanıyorsun sen!"

 Zayn ve arkadaşları bana gülmeye başladı..Zayn:

"Üzgünüm küçük hanım.. Seni sinirlendirmek istemezdim.."

"Uğraşma benimle Zayn!"

 Zayn üstüme doğru eğildi ve fısıldadı:

"Kantinde beni rezil etmeyecektin Lauren..Bunu sen istedin.."

 Bana yaklaştığında parfümünün ne kadar hoş koktuğunu fark ettim ve dilim tutuldu. Zayn alaycı bir tavırla bana gülümsedi.Ardından arkadaşlarıyla birlikte sınıftan çıktı. Jane beni dürttü..

"Lauren..Zayn Malik'le uğraşmayı kes!"

"Ondan mı korkacağım Jane??"

"Ona burada 'Bradford'un Kötü Çocuğu' derler Lauren.. Herkes ondan korkuyor fakat sen onu iyice deli ediyorsun.."

 Gülmeye başladım: "Bradford'un Kötü Çocuğu öyle mi? Tanrım! O 5 yaşındaki gerizekalı çocuk şimdi bütün okulun korktuğu bir psikopat mı oldu yani?"

 Jasper:"Kantinde onun küçüklüğüyle ilgili şeyler anlatmıştın..Onu nereden tanıyorsun?"

"Babalarımız arkadaş.. 5 yaşına kadar bütün çocukluğum onunla geçti benim.. Eskiden ne kadar çirkindi anlatamam!"

 Hepimiz kahkalarla gülüyorduk.. Mike:

"Öğle arasındayız..Yani yarım saatlik zamanımız var.. Yarım saat boyunca burada boş boş oturmayacağız değil mi? Hadi kantine gidelim.."

 Jane,Mike,Jasper ve ben kantine doğru ilerliyorduk. Okuldaki ilk günüm olmasına rağmen arkadaşlarımı çok sevmiştim..

 

 **3 SAAT SONRA**

 

 Nihayet okul bitmişti. Aslında zamanın nasıl geçtiğini anlamamıştım ama 8 ders boyunca ders dinlemek bana sıkıcı gelmişti..

 Okul çıkışı babamı beni beklerken buldum. Kendimi hemen arabaya attım. Babam bana endişeyle bakıyordu.

"Nasıl geçti Lauren?"

 Ona yalan söyledim.

"Harikaydı baba.."

"Sevindim tatlım.." 

 Aslında pek de yalan değildi. Gerizekalı Zayn Malik'i saymazsak gayet güzel bir gündü.

 Babam direksiyonu çevirdi ve otoparktan çıktık. Bana bakıp gülümsedi:

"Eminim seni çok sevmişlerdir.."

"Geleceğimden neredeyse herkesin haberi varmış."

"Burada her şey çok çabuk duyulur.."

 Babam dikkatini yola vermişti. Ben de kulaklığı kulağıma geçirmiş müzik dinliyordum. Eve yaklaşırken babam koluma dokundu. Kulaklığı kulağımdan çıkardım.

"Ah..Üzgünüm baba..Sesi fazla açmışım..Seni duyamadım. Ne diyordun?"

 Dalgın tavrıma güldü.

"Okulda arkadaş buldun mu diye sormuştum tatlım.."

"Ah..Tabiki de.. Şimdiden çok yakın 3 arkadaşım oldu bile.. Jane,Jasper ve Mike.. Çok tatlılar.."

"Eminim öyledir hayatım..Peki..Zayn? Onunla konuştun mu?"

 O pisliğin adını duyunca aniden babama döndüm. Ve yine yalan söyledim:

"Konuştum baba. Çok iyi anlaştık."

"Seni hatırladı mı?"

"Evet..Hatırladı.."

 Babam gülümsedi:

"Sevindim.. Çünkü annen bu akşam Zayn ve ailesini yemeğe çağırdı. İyi anlaştıysanız sorun yok.."

 Çığlık atmamak için kolumu ısırdım.Tanrım! Zayn Malik'le birlikte akşam yemeği..Bunu nasıl yaparsın anne!!

 Eve varmıştık. Hemen çantamı alıp arabadan indim. Eve girer girmez annemin mutfaktaki sesini duydum:

"Okul nasıldı hayatım?"

"İyiydi anne.. Ben duşa giriyorum.."

 Koşarak yukarı kata çıktım. Çantamı ve kıyafetlerimi odama fırlatıp banyoya girdim.

 Çıktığımda saat 6 olmuştu. Zayn pisliğinin ne zaman geleceğini bilmiyordum. Aslında umrumda da değildi..Yemeği yedikten sonra ders çalışma bahanesiyle hemen odama çıkacak ve o geri zekalıyla aynı ortamda bulunmak zorunda kalmayacaktım!

 Üstüme bir eşorfman takımı geçirip şaçlarımı kuruttum. Şekil vermem gerekmiyordu çünkü saçım zaten dalgalıydı.

 Aşağı indim. Babam gazete okuyordu. Yanına oturdum:

"Baba? Ne zaman gelecekler.."

"Eminim birazdan burada olurlar.."

 Babam sözünü bitiremeden kapı çaldı. Annem "Ben bakarım" dedi ve mutfaktan kapıya koştu. Bir dakika geçmeden pislik Zayn ve ailesi içerdeydi.. 

 Zayn'in babası hemen yanıma gelip bana sarıldı:

"Lauren..Ne kadar da büyümüşsün.."

 Ardından annesiyle sarılmak zorunda kaldım. Bu işkence hiç bitmeyecek mi ?!

 Ailelerimiz sohbet ederken Zayn bana pis pis bakıyordu.. Hemen odama koşmak istedim.. Fakat annem yemeğe geçeceğimizi söyleyince hiçbir şey yapamadım..

 Yemek boyunca Zayn bana baktı. Yemeği bitirip buradan uzaklaşmak için hızlı hızlı yiyordum. Midem ağzıma gelmişti. Son lokmayı da çiğnemeden yutup ayağa fırladım.

"Benim ders çalışmam gerek.. Size afiyet olsun.." 

 Koşarak odama çıktım. Zayn'in bana baktığını hissedebiliyordum..

 Kendimi yatağa attım ve kulaklıklarımı takıp sesi sonuna kadar açtım.. Ne zaman gidecekti bunlar?!

 Yaklaşık yarım saat geçmişti. Zayn aniden içeri girdi. Kulaklıklarımı çıkarıp ona bağırdım:

"Ne işin var burada?! İnsan önce kapıyı çalar.."

 Yüzünde sevimli bir ifade vardı.

"Çaldım..Ama duymadın ki.."

"Çık odamdan.."

"Seni rahatsız etmeyeceğim."

"Çık dedim!"

"Sadece konuşmak istiyorum."

 Gülümsüyordu.. Gerçekten gülümsüyordu. OMG! İyi de daha 2 saat önce bu çocukla kavga ediyorduk..Yanıma oturdu ve bana büyüleyici bir bakış attı. Ardından konuşmaya başladı:

"Kavgalarımız için üzgünüm..Ben..Seni kırmak istemezdim.. Yani.. Kantinde çok sinirlenmiştim.. Üzgünüm..Gerçekten..Ben..Seninle dost olmak istiyorum.. Bana bir şans verebilir misin?"

 O kadar tatlıydı ki hayır diyemedim..

 Saatlerce onunla odamda sohbet ettik. Aslında Zayn'in çok eğlenceli biri olduğunu anladım..Ben bu çocukla nasıl kavga etmiştim böyle?

 Bir ara kalkıp lavaboya gittim. Döndüğümde Zayn odamda ayakta duruyordu. Beni görünce birden irkildi.

"Zayn? Ne yapıyorsun?"

"Hiç..Sadece odana bakınıyordum."

 Akşam onlar gittikten sonra saatlerce Zayn'i düşündüm.. Onunla dost olmak hoşuma gitmişti..

 

 Ertesi gün okula daha mutlu bir şekilde gittim. Arabadan inip kantine girdiği anda gözlerim Zayn'i aradı. Sonuçta onunla artık arkadaştık..

 Zayn arkadaşlarıyla bir masada oturuyordu. Beni görünce alaycı bir tavırla gülümsedi ve çantasından bir defter çıkardı. Tanrım! Bu benim günlüğüm.. Zayn yüksek sesle konuşmaya başladı:

"Millet..Bakın burda ne var.. Lauren'in günlüğü.. Okumaya ne dersiniz?"

 Koşup günlüğü ondan almaya çalıştım. 

"Ver şunu Zayn!"

"Üzgünüm tatlım.."

 Günlüğü bana vermedi. Hayal kırıklığına uğramıştım..

"Hani dosttuk Zayn?"

 Kahkalarla cevap verdi.

"Buna gerçekten inandın mı? Ben senin gibi biriyle arkadaş olur muyum, aptal!"

 Gözlerimden yaşlar süzülüyordu. Koşarak kantinin çıkışına doğru ilerledim. Son anda arkama dönüp bağırdım..

"Sen Bradford'un kötü çocuğuysan, ben de artık Bradford'un kötü kızıyım Zayn!"

 Ardından arkama bakmadan çıktım ve kapıyı sertçe kapattım..

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !